گوش زمانه از فزع کوس کر شود

روزی که از هزاهز ترکان فتنه جوی

اقطاع روزگار پر از شور و شر شود

مغز ستاره از شرر تیغ بردمد

گردون شود چو بیشه شیران مردمال

از تیر چوبهاکه به عیوق بر شود

ای بس صلیبها که شود در هوا پدید