دیبای سرخ گسترد از بس پرند تو

خون آن قدر خورد که به رنگ جگر شود

از آب هفت دریا تف سنان تو

نگذارد آن قدر که پی مور تر شود

دشت وغا معاینه چون شوشتر شود

تا بنگرد نبرد تو در دشت کارزار

خود یلان چو درع سراپا بصر شود