چو گوی ساج به میدان عاج می غلطید

چو نقطه دهنش تنگ و در وی از تنگی

سخن چو دایره برگرد خویش می گردید

سواد مردمک چشم من به عارض او

غرض بیامد بنشست و با هزار ادب

به رسم عادت احباب حال من پرسید

.چه گفت گفت که ماه صیام شد سپری