به رسم عادت احباب حال من پرسید

سواد مردمک چشم من به عارض او

چو گوی ساج به میدان عاج می غلطید

غرض بیامد بنشست و با هزار ادب

.چه گفت گفت که ماه صیام شد سپری

وز آسمان پی قتلش هلال تیغ کشید

یار باده که از عمر تا دمی باقیست