یار باده که از عمر تا دمی باقیست

به رسم عادت احباب حال من پرسید

.چه گفت گفت که ماه صیام شد سپری

وز آسمان پی قتلش هلال تیغ کشید

به عیش و شادی باید همی چمید و چرید

رفیق تازه بجوی و رحیق کهنه بخواه

که بحر رنج و فنا را کناره نیست پدید