ز ننگ آنکه کمانت نمود پشت به خصم

که آتش از فزع او به صلب خاره خزید

مشام غالیه و مغز مشک یافت ز کام

نسیم خلق تو تا بر دماغ دهر وزید

خم کمند تو بر خود چو مار می پیچید

چو دید منتقم قهرت آن کژی ز کمان

فکند زه به گلوی و دو گوش او مالید