فکند زه به گلوی و دو گوش او مالید

ز ننگ آنکه کمانت نمود پشت به خصم

خم کمند تو بر خود چو مار می پیچید

چو دید منتقم قهرت آن کژی ز کمان

چه وقت طایر تیر تو پر گشاد ز هم

که نسر چرخ چو بسمل میان خون نطپید

به مهد عهد تو آن لحظه خفت کودک امن