چو بو سم لعل شیرینش لبم هندوستان گردد

به مغزم کاروان در کاروان مشک تتار آید

به جان اوکه هرگه کاکل وگیسوی او بینم

جهان گویی به چشم من پر از افعی و مار آید

چو بینم روی رنگینش دو چشمم قندهار آید

نظر از بوستان بندم اگر او چهره بگشاید

کنار از دوستان گیرم گرم او درکنار آید