دمی کاندر کنارم با دو زلف تا بدار آید

نظر از بوستان بندم اگر او چهره بگشاید

کنار از دوستان گیرم گرم او درکنار آید

کنار خویش را پر عقرب جراره می بینم

نگاهم چون همی غلطد ز روی او به موی او

به چشمم عالم هستی پر از دود و شرار آید

و خط و زلف و مژه و ابرو وگیسویش