کنار خویش را پر عقرب جراره می بینم

چو بینم روی رنگینش دو چشمم قندهار آید

نظر از بوستان بندم اگر او چهره بگشاید

کنار از دوستان گیرم گرم او درکنار آید

دمی کاندر کنارم با دو زلف تا بدار آید

نگاهم چون همی غلطد ز روی او به موی او

به چشمم عالم هستی پر از دود و شرار آید