به چشمم هر دوگیتی گاه روشن گاه تار آید

و خط و زلف و مژه و ابرو وگیسویش

جهان تاریک در چشمم چو یک مشت غبار آید

چه رمزست این نمید انم که چون زلف و رخش بینم

رخش اهواز را ماند کزو کژدم همی خیزد

دمی کان زلف پر چینش به روی آبدار آید

کشد موی میانش روز و شب کوه گران گویی