چو از دست زرافشانش نگارد خامه ام وصفی

بد اندیشش چنان داند که یک دنیا سوار آید

به گاه خشم مژگانهای او در چشم بدخواهان

چو تیر تهمتن در دیده اسفندیار آید

ورق اندر در و دیوان شعرم زرنگار آید

حکیمی گفته هر کس خون خورد لاغر شود اکنون

یقینم شد که شمشیرش ز خون خو ردن نزار آید