توگویی پهنه گیتی همه یاقوت زار آید

ز شوق آنکه بر مردم کف رادش ببخشاید

زر از کان سیم از معدن در از قعر بحار آید

به روز واقعه زالماس تیغش بسکه خون جوشد

محاسب گفت روزی بشمرم جودش ولی ترسم

ز خجلت برنیارد سر اگر روز شمار آید

گه کین با کف زربخش چون بر رخش بنشیند