گه کین با کف زربخش چون بر رخش بنشیند

توگویی پهنه گیتی همه یاقوت زار آید

محاسب گفت روزی بشمرم جودش ولی ترسم

ز خجلت برنیارد سر اگر روز شمار آید

بدان ماند که ابری بر فراز کوهسار آید

حصاری نیست ملک آفرینش را مگر حزمش

چه غم جیش فا راکاندران محکم حصار آید