گویند شکر جود تو ناگشته جانور

ای خواجه یی که حزم تو نارسته از زمین

یاردکه برگ و بار درختان کند ثمر

ای مهری که نطفه اطفال در رحم

برجیست آفرینش و درجیست روزگار

آن برج را ستاره و آن درج را گهر

این سال چارمست که دور از جناب تو