برجیست آفرینش و درجیست روزگار

یاردکه برگ و بار درختان کند ثمر

ای مهری که نطفه اطفال در رحم

گویند شکر جود تو ناگشته جانور

آن برج را ستاره و آن درج را گهر

این سال چارمست که دور از جناب تو

هر صبح و شام بوده ز بد حال من بتر