یاردکه برگ و بار درختان کند ثمر

درکربلا حسین علی تا نشد شهید

کی می شدی شفیع همه خلق سر به سر

ای خواجه یی که حزم تو نارسته از زمین

ای مهری که نطفه اطفال در رحم

گویند شکر جود تو ناگشته جانور

برجیست آفرینش و درجیست روزگار