گهر را صدف بود چشم ملایک

بر آنسان که بر نه عرض پنج جوهر

شکر را شرف بود بر جان شیرین

گر از ظق او خلق می گشت شکر

گر از رای او تاب می جست گوهر

تعالی الله از توسن برق سیرش

که از نسل بادست و از صلب صرصر