گوان را ز پیکان تیرت به تارک

کزین گونه سرخست روی غضفر

جنین در رحم گر جلال تو دیدی

ز شوق تو یک روزه زادی ز مادر

یلان را از آسیب گرزت به پیکر

شود خود صد چاک برسان جوشن

شود درع یک لخت مانند مغفر