ای تیغ تو چون جسم بداندیش تو لاغر

چون خو ر که جهان گیرد بی نصرت انجم

بگرفت جهان را همه بی یاری لشکر

ای گرز تو چون بخت نکوخواه تو فربه

در فصل زمستان که کس ازکنج شبستان

گر مرغ شود سوی گلستان نزند پر

بستی و شکستی سپه خصم تناتن