چه باک ار زشت رویی طرفه زیباگردد از زیو ر

عروس مملکت زان پیش کاندر عقد شاه آید

به هیات بود بس هایل به صورت بود بس منکر

کنون نشکفت اگر از زیور عدل ملک زیبا

نیایش لاجرم درده بر آن معبود بی همتا

که بی یاریست با یارا و هر بی یار را یاور

به پای انداز آ ن کز فر این دارانسب خسرو