گرفتی اژدری برکف که وه وه جانستان خنجر

تو ای ضرغام پیل افکن چو بیرون راندی از مکمن

روان شد فتحت از ایمن دوان شد بختت از ایسر

کشیدی زیر ران کوهی که هی هی رهسپر توسن

یکی در سرکشی قایم مقام طره جانان

یکی در خون خوری نایب مناب غمزه دلبر

بر آن خونخواره عفریتان بدان سان حمله آوردی