که طفل خردسال از جور اقران جانب مادر

ولیکن تا نیفتد بر جمالش چشم بیگانه

حجاب رخ کندگاهی ز عصمت گوشه معجر

گریزد در تو دوران از جفای آسمان چونان

شود مست از می خون مخالف شاهد تیغت

بدان آیین که رند باده خوار از باده احمر

ثبات خصم در میدان رزمت بیش از آن نبود