گریزد در تو دوران از جفای آسمان چونان

به عالم انقطاعی نیست این زن را ازین شوهر

ولیکن تا نیفتد بر جمالش چشم بیگانه

حجاب رخ کندگاهی ز عصمت گوشه معجر

که طفل خردسال از جور اقران جانب مادر

شود مست از می خون مخالف شاهد تیغت

بدان آیین که رند باده خوار از باده احمر