گر از کانون قهرت اخگری اندر جهان افتد

که مرغ پخته بر خوان و سپند خام در مجمر

اجل مشتاق تر زان بر می خون بداندیشت

که رندان قدح پیما به رنگین باده خلر

سوزد شعله او مرغ و ماهی را به بحر و بر

مگر از گرد راه توسنت پر گرد شد گردون

که هر شب چشم گردآلود را برهم زند اختر