که هر شب چشم گردآلود را برهم زند اختر

گر از کانون قهرت اخگری اندر جهان افتد

سوزد شعله او مرغ و ماهی را به بحر و بر

مگر از گرد راه توسنت پر گرد شد گردون

اگر رشحی فشانی زآب لطف خویش بر نیران

شود جاری ز هر سویش هزاران چشمه کوثر

به کوه و دشت اگر بارد نمی از فیض احساث