سوزد شعله او مرغ و ماهی را به بحر و بر

اجل مشتاق تر زان بر می خون بداندیشت

که رندان قدح پیما به رنگین باده خلر

گر از کانون قهرت اخگری اندر جهان افتد

مگر از گرد راه توسنت پر گرد شد گردون

که هر شب چشم گردآلود را برهم زند اختر

اگر رشحی فشانی زآب لطف خویش بر نیران