شبیه شمس و قمر بود در شمایل حسن

که خلق را صدف دیده گشت پرگوهر

فتاد از فلک مجد اختری به زمین

که جان خلق از آن اخترست پر اخگر

چو او بمرد تو گفتی بمرد شمس و قمر

مدار عقل و هنر بود در فصاحت و نطق

چو او بمرد تو گفتی برفت عقل و هنر