که خلق را صدف دیده گشت پرگوهر

چرا چو نجم سحر نادمیده کرد غروب

چرا چو صبح دوم نارسیده کرد سفر

برفت از صدف خاک گوهری بیرون

فتاد از فلک مجد اختری به زمین

که جان خلق از آن اخترست پر اخگر

شبیه شمس و قمر بود در شمایل حسن