فتاد از فلک مجد اختری به زمین

چرا چو صبح دوم نارسیده کرد سفر

برفت از صدف خاک گوهری بیرون

که خلق را صدف دیده گشت پرگوهر

که جان خلق از آن اخترست پر اخگر

شبیه شمس و قمر بود در شمایل حسن

چو او بمرد تو گفتی بمرد شمس و قمر