که گل بنفشه شود یا که لاله نیلوفر

مدار عقل و هنر بود در فصاحت و نطق

چو او بمرد تو گفتی برفت عقل و هنر

رخش کبود شد از سیلی اجل عجبست

به وقت زندگی ا ز حسن و وقت مرگ از غم

به هر دو حال جهان را نمود زیر و زبر

گمان برم که جهان را خدا عقوبت کرد