به وقت زندگی ا ز حسن و وقت مرگ از غم

چو او بمرد تو گفتی برفت عقل و هنر

رخش کبود شد از سیلی اجل عجبست

که گل بنفشه شود یا که لاله نیلوفر

به هر دو حال جهان را نمود زیر و زبر

گمان برم که جهان را خدا عقوبت کرد

چراکه هجر وی از هر عقوبتیست بتر