پدر هنوزت طوق کمر نساخته بود

که بسترت کند از سیم و بالشت از زر

ترا که گفت که از لوح قبر کن بالین

ترا که گفت که از خاک گور کن بستر

که دست مرگت شد طوق و طاق گور کمر

به جای آنکه به تخت جلال بنشینی

دریغ بود که بر تخته افتدت پیکر