که دست مرگت شد طوق و طاق گور کمر

ترا که گفت که از لوح قبر کن بالین

ترا که گفت که از خاک گور کن بستر

پدر هنوزت طوق کمر نساخته بود

به جای آنکه به تخت جلال بنشینی

دریغ بود که بر تخته افتدت پیکر

به جای آنکه کنندت به بر لباس حریر