که در زمانه نبینیم غیر رنج و خطر

هزار مادر اگر بشمریم تا حوا

تمام صادر از اوییم و او بود مصدر

ولیک حکم قضا و قدر بدان رفتست

نهاده راحت ما را به رنج و ما غافل

سپرده عشرت ما را به مرگ و ما ابتر

گهی به طعنه که داد آفرین چه راند جور