که تلخیش به طبیعت حلاوت آرد بر

مگر نه این رگ شریان که رشته تن ماست

دهیم مزد به فصاد تا زند نشتر

ز باده تلختری نیست کش خوریم به ذوق

ز بانگ زیر و بم چنگ کی به رقص آییم

اگر بر آن نزند زخمه مرد خنیاگر

ولی چو عشرت عقبی نهان ز دیده ماست