هیچ شنیدی خدایگانا کز تب

ره برد و راز روزگار کند سر

هست دو انگشت نی بویژه که اورا

گشته جهان قاف تا به قاف مسخر

تافت تن و جان من چو بوته زرگر

گر نبد از هیبت جلال تو از چه

زینسان تب لرزه ام افتاد به پیکر