تافت تن و جان من چو بوته زرگر

هست دو انگشت نی بویژه که اورا

گشته جهان قاف تا به قاف مسخر

هیچ شنیدی خدایگانا کز تب

گر نبد از هیبت جلال تو از چه

زینسان تب لرزه ام افتاد به پیکر

زیر و زبر باد روزگار عدویت