گر نبد از هیبت جلال تو از چه

گشته جهان قاف تا به قاف مسخر

هیچ شنیدی خدایگانا کز تب

تافت تن و جان من چو بوته زرگر

زینسان تب لرزه ام افتاد به پیکر

زیر و زبر باد روزگار عدویت

تا که زمین زیر هست و گردون از بر