که از بالای شمشادی دمد یک بوستان عبهر

هم از الماس بخشیدش نشانی کز فروغ او

شب تاریک بنماید خط باریک در دفتر

مر آن فرخ نشان چون بر تن آویزد بدان ماند

یکی خضرا حمایل نیز دادش کز پس شاهان

سپهداران و نویینان اعظم را بود درخور

هم او را خواجه تکریمات بی حدکرد و بخشیدش