یکی خضرا حمایل نیز دادش کز پس شاهان

شب تاریک بنماید خط باریک در دفتر

مر آن فرخ نشان چون بر تن آویزد بدان ماند

که از بالای شمشادی دمد یک بوستان عبهر

سپهداران و نویینان اعظم را بود درخور

هم او را خواجه تکریمات بی حدکرد و بخشیدش

همایون جبه یی تا جنه جان سازد از هر شر