سپهداران و نویینان اعظم را بود درخور

مر آن فرخ نشان چون بر تن آویزد بدان ماند

که از بالای شمشادی دمد یک بوستان عبهر

یکی خضرا حمایل نیز دادش کز پس شاهان

هم او را خواجه تکریمات بی حدکرد و بخشیدش

همایون جبه یی تا جنه جان سازد از هر شر

لباسی تار و پودش از شعاع مهر و نور مه