نه هرچه جمع شود در صدف شود گوهر

اگرچه بود مه روزه بس عزیز ولی

عزیزتر بود اکنون که کرد عزم سفر

نه هرکه بست لب از آب و نان بود صایم

چو واعظ آنچه دهد پند خلق خود نکند

نشسته بر زبر دار به که بر منبر

به زرق مرد ریاکار خوب می نشود