چو واعظ آنچه دهد پند خلق خود نکند

عزیزتر بود اکنون که کرد عزم سفر

نه هرکه بست لب از آب و نان بود صایم

نه هرچه جمع شود در صدف شود گوهر

نشسته بر زبر دار به که بر منبر

به زرق مرد ریاکار خوب می نشود

که زشت هرگز زیبا نگردد از زیور