که زشت هرگز زیبا نگردد از زیور

چو واعظ آنچه دهد پند خلق خود نکند

نشسته بر زبر دار به که بر منبر

به زرق مرد ریاکار خوب می نشود

چو هر چه گفت زبان دل بود مخالف آن

مسیست تیره که اندود کرده اند به زر

کسی که وعظ ریایی کند به مجمع عام