به زرق مرد ریاکار خوب می نشود

نه هرچه جمع شود در صدف شود گوهر

چو واعظ آنچه دهد پند خلق خود نکند

نشسته بر زبر دار به که بر منبر

که زشت هرگز زیبا نگردد از زیور

چو هر چه گفت زبان دل بود مخالف آن

مسیست تیره که اندود کرده اند به زر