خود بنگری عیان و عیان بهتر از خبر

حال بگو که سال کهن بر تو چون گذشت

فتم نکوگذشت ز الطاف دادگر

از حال سال تازه که آید خبر مپرست

گر دست من تهی بود از سیم و زر چه باک

دارم دلی چو دریا لبریز ازگهر

گنج رضا وکنج قناعت مرا بس است