گر دست من تهی بود از سیم و زر چه باک

فتم نکوگذشت ز الطاف دادگر

از حال سال تازه که آید خبر مپرست

خود بنگری عیان و عیان بهتر از خبر

دارم دلی چو دریا لبریز ازگهر

گنج رضا وکنج قناعت مرا بس است

حاصل ز هر چه هست به گیتی ز خشک و تر