دارم دلی چو دریا لبریز ازگهر

از حال سال تازه که آید خبر مپرست

خود بنگری عیان و عیان بهتر از خبر

گر دست من تهی بود از سیم و زر چه باک

گنج رضا وکنج قناعت مرا بس است

حاصل ز هر چه هست به گیتی ز خشک و تر

در تن چو رو ح دارم گور عور باش تن