زانگونه مات گشت که در روشنی بصر

بخ بخ بر این جلال که چشم ستاره کور

هی هی ازین مقال که گوش زمانه کر

چون ماهم این مقالت شیرین ز من شنید

آنگه به رقص و وجد و طرب آمد آنچنانک

از جنبش نسیم درختان بارور

گفتا پس از ولای خدا و رسول و آل